|
 20 jaar pc: bijna volwassen?
12 augustus 1981 was het zover: Depeche Mode zong ‘Just can’t get Enough’ terwijl IBM hun ‘Personal computer 5150’ lanceerde.
Nu, zo’n slordige 50 miljoen albums en enige honderden miljoenen PC’s later zijn beiden nog steeds succesvol. Niet dat de muziekgroep volgens hun ‘laatste mode’ inmiddels ook zo’n duizend maal sneller hun muziek ten gehore brengt. Gelukkig maar.
Reden voor een feestje dus. 20 jaar lang is de pc verder gerijpt, waardoor hij niet alleen sneller maar ook veel beter is geworden. Hetzelfde geldt natuurlijk voor de software. Ondanks Windows-crashes en
gigabyte-stormvloedgolven, die tijdens de Office-installatie over je harde schijf stromen, was vroeger echt niet alles beter, opa’s romantische verhalen ten spijt.
Wordstar 4.0 WYSIWYG-tekstverwerking. Dat was hét. Een eenvoudige bediening via makkelijk te onthouden sneltoetsen, razendsnel, en commandoregeltjes, geen grafische flauwekul. Aan 256 KB RAM had je meer dan genoeg, je pakket paste inclusief je eigen teksten zelfs op een 360KB diskette. Hoezo overbodige maatjes op je bureaublad.
Het was ook overzichtelijk natuurlijk. Wat wil je zonder 20.000 DLL’s, waarvan niemand meer weet of ze bij een programma, bij Windows, of bij een virus horen. Natuurlijk was het systeem ook veel stabieler. En, als het eens een keertje niet werkte joeg je de debug er over heen, prutste je een beetje, disassembleerde je, patchte je: klaar, de boel was weer gemaakt.
Persoonlijk vond ik het niet beter. Het DOS-commando Copy bijvoorbeeld. Na het commando startte het programma, begon 20 seconden lang het te kopieren 250KB bestand te laden, en pats, de melding “Write
Error, Disk Full” verscheen. Duidelijk niet van tevoren getest dus.
Printen: zolang het maar om ongeformatteerde tekst ging kon je met het bevel copy tekstbestand lpt1 prima uit de voeten. Maar oh wee als je het wat moeilijker wilde aanpakken. Oke oke, toegegeven ook onder Windows heb je nog steeds de juiste printerdriver nodig, maar onder DOS moet je voor élk programma de juiste printerdriver hebben.
En dan de printers zelf: de matrixprinters met hun toch wel érg zenuwslopende trekjes. Ontiegelijke herrie, relatief langzaam en met een, ten opzichte van de huidige standaard, waardeloze letters met kartelrandjes.
apropos kabaal: die oude vette 5.25”-harde schijven waren ook geen feest. Heb je wel eens langer dan een uur binnen één meter van zo’n geval gestaan? Zo dik als twee moderne cd-rom-spelers boven elkaar. Ooit heb ik zo’n ding uit pure ergernis uitgezet, omdat ik gek werd van de fluittoon. Bovendien kon ik met mijn floppy-drive en RAM-schijf ook verder werken.
Nee, ik ben best blij met de zegeningen van de huidige pc. Er bromt tegenwoordig wel een extra ventilator in, maar al met al is hij een stuk stiller geworden, en dat geldt in ieder geval zeker voor mijn printer. Zelfs mijn huidige e-mail-programma is al comfortabeler dan
WordStar. Bovendien kan ik tegenwoordig muziek luisteren en grammofoonplaatopnamen van tikken ontdoen, foto’s retoucheren, en cd’s branden. En dat is niet eens echt moeilijk. Gelukkig maar anders hadden we de c’t +CD niet gehad.
En het mooiste? Ondanks alles, is er nog steeds genoeg over te schrijven. Hartelijk gefeliciteerd PC, op naar de volgende 20 jaar!
|
